Opkomende Belgische architecten

Maximaal minimalisme

Een hedendaagse architectuur zonder franjes, die kracht en schoonheid put uit zijn pure lijnen, duidelijke volumes, degelijke materialen en functionele inrichting.De aanpak van Luc Spits is consequent minimalistisch. Maar het betreft wel een minimalisme dat iets méér beoogt… Het project dat de signatuur en de missie van de architect nog het beste toont, is wellicht zijn eigen woning in de regio van Visé.

 

Massieve lichtheid, lichte massiviteit

Luc Spits doopte de woning die hij voor zijn eigen gezin ontwierp ‘Le Cube Blanc‘. Het vooraanzicht presenteert zich als een sterk gebaar. De eerste indruk van de eenvoudige, pure vorm is ‘hard’, krachtig en gesloten. De façade is zeer hoog, volumineus, maar liefst 29 meter lang en bijna volledig blind.Tegelijk oogt de compositie van dit geheel licht en tijdloos:de zware structuur in gewapend beton is verborgen achter heldere bakstenen,wit gelakt aluminium, glas en blauwe steen. Dit zijn de materialen waarmee de totale woning is uitgewerkt.

De zuinig en functioneel uitgesneden ramen in de voorgevel brengen eveneens een compositie van lichtheid. Deze wordt aangevuld met ingrepen van de tuinarchitect die de massiviteit verzachten: boompjes rechts en links en een brede haag die de architecturale lijnen ondersteunt.

Dit eerste volume staat evenwijdig met de straat en is aan de linkerkant in een L-vorm gekoppeld aan het tweede volume haaks op de straat. Het snijpunt van beide volumes biedt vooraan plaats voor een carport.

Achteraan is de binnenkant van de L-vorm haast volledig in glas uitgevoerd, wat een openheid naar de tuin, het mooie landschap en het zuiden meebrengt. Het eerste volume lijkt achteraan wel gedragen door glas. Het gelijkvloers, waar zich de leefruimtes bevinden, is massaal beglaasd. De verdieping is opnieuw bekleed met lichtkleurige bakstenen, waardoor de zware steenmassa wel lijkt te zweven. Ook de grote overspanning ter hoogte van het terras voor de zithoek is een zware constructie die op zijn beurt lichtheid verkrijgt door het ‘zweven’: ze wordt in balans gehouden door de constructie in gewapend beton die als tegengewicht fungeert.Het tweede volume, waarin zich op het gelijkvloers een binnenzwembad bevindt en boven een kantoorruimte, is volledig uitgevoerd in glas, slechts onderbroken door fijne lijnen van wit aluminium. Dit volume lijkt bijna kwetsbaar, zo licht is het in vergelijking met het vooraanzicht.

 

De impact van eenvoud

Het basisconcept voor de woning is duidelijk: een geslotenheid naar de weg en tegelijk een openheid naar het zuiden en het landschap creëren. Dit contrast is voelbaar wanneer de voordeur opent. De ietwat brute, gesloten structuur vooraan opent zich helemaal, tot een gevoel van puurheid, eenvoud, ruimte en licht overblijft.Daglicht valt overvloedig binnen door raampartijen en vides. Het weerkaatst in het bijna volledig witte interieur met donkere contrasten en zorgt er voor een spel van licht en schaduw, binnen de royale ruimtelijkheid met plafonds van 3,20 meter hoog en een vloeroppervlakte van in totaal 1.500 m².

In het interieur zijn de twee volumes van de woning verbonden door circulatieruimtes. Het eerste volume heeft een gang die zich uitstrekt over de hele breedte van de voorzijde. Op het gelijkvloers geeft deze door twee grote pivoterende deuren in glas toegang tot respectievelijk de keuken en de woonruimte. Op de verdieping, die te bereiken is via een trap achter de keuken, zijn de drie slaapkamers van de ouders en de twee kinderen en beide badkamers langs de nachthal geschikt. Het tweede volume verbindt de ruimte met overloopzwembad met het thuiskantoor erboven door middel van een wenteltrap. De witte kubus wordt hier een kubus in glas.

Het interieur is overwegend wit:op de wanden, de valse plafonds met ingewerkte verlichting, de werkbladen in de keuken en het maatwerk. Hierdoor weerkaatst het licht overvloedig, in dialoog met de grote tegels in donkere blauwe steen van het gelijkvloers, die naadloos doorlopen op het buitenterras. De doorlopende vloer vervaagt de grenzen tussen binnen en buiten nog meer. De blik van de bewoners wordt van aan de ramen achteraan langs een waterpartij en betonnen elementen in de tuin het landschap in getrokken. Het gevoel is er hier één van onbelemmerde vrijheid.

Het interieur is een aaneenschakeling van indrukwekkende ruimtes maar het voelt ook verbluffend eenvoudig en duidelijk aan. De architect heeft elke millimeter zeer nauwkeurig gedetailleerd, met het oog op juistheid, functionaliteit, routing, technieken en onderhoudsgemak. Behalve de materiaalkeuze zorgt dus ook de inrichting voor een tijdloos en duurzaam gebouw. Luc Spits: “Ik houd van super goed afgeleverde werken, zowel op het vlak van ontwerp als uitvoering. Op dat vlak ben ik absoluut een perfectionist. De nauwgezette uitwerking van elk detail, met vele uren voorbereiding, maakt een sober en puur eenvoud, die de emotie direct aanspreekt, gaat bij nader inzien een grote complexiteit schuil.”

De architectuur lijkt zichzelf dus op te heffen in het voordeel van de vrijheid. Luc Spits: “Ik ben afkomstig van het platteland en heb dat contact met buiten nodig, door vensters, door de ruimte en het licht. In een restaurant, bijvoorbeeld, zoek ik iets anders. In mijn woonst zoek ik een gevoel van vrijheid.”

 

Minimalisme en emotie

Le Cube Blanc weerspiegelt het minimalisme in de praktijk van Luc Spits, wiens kijk op architectuur en design past in de traditie van Le Corbusier, Ludwig Mies van der Rohe en Marcel Breuer. In de hedendaagse architectuur zijn vooral Tadao Ando en Zaha Hadid referenties voor Luc Spits. Hij noemt zichzelf minimalist maar ook provocateur. Luc Spits: “Ik ga op zoek naar het minst mogelijke. Toevoegen lukt altijd in de architectuur, schrappen is moeilijk. Maar architectuur moet ook een kracht in zich dragen. Soms worden niet-traditionele, buitengewone creaties, die eerst misschien wenkbrauwgefrons veroorzaken, de monumenten van de toekomst. Andere realisaties zien er eerst wel nieuw uit, maar worden gauw saai. De architectuur die wij maken moet lang meegaan, niet alleen op het vlak van de materialen maar ook naar het beeld ervan. Noem mij in dit verband gerust een extravagant of excentriek minimalist. Ik wil niet choqueren – hoewel dat soms wel gebeurt – maar energie geven via architectuur, je moet het voelen, je moet er blij van worden.”

Luc Spits (50) werkt 27 jaar als architect. Tijdens zijn eerste stage bij Jan Drieskens en Jos Dubois in Hasselt is zijn smaak voor architectuur aangescherpt. Sinds 1999 is hij actief met zijn kantoor in Visé onder de noemer Luc Spits Architects. Hij heeft een tiental medewerkers: zeven architecten, twee interieurarchitecten en een kantoormanager. Er is ook een bureau in Knokke. Behalve woning- en villabouw richt het kantoor zich onder meer ook op groepswoningbouw.

 

Het volledige project bekijken

Artikel: Plan Magazine – Stijn Servaers – 05.08.2015